Deze maand heb ik geen foto's gemaakt en ook het nieuws m.b.t. mijn huisje niet echt bijgehouden.
Ben namelijk op 9 maart ingestort en heb er daarna zeker nog 3 maanden tot een half jaar over gedaan voor ik enigszins voor leven vatbaar was. Mijn lichaam was op. Te veel stress, te lange periode, te weinig rust, een veel te zware belasting, die veel te lang duurde, zorgde er voor dat moeder natuur ingreep.
Ik had een burnout... Wat letterlijk betekent : opgebrand. Hoewel het bij overspannenheid puur geestelijk is, uit een burnout zich vooral lichamelijk. Kon nog geen 10 meter lopen, zonder te hyperventileren. Kon niet langer dan een half uur aan een stuk, en maximaal 1 a 2 uur per dag, wakker zijn. Heb wekenlang, zo niet maandenlang, eigenlijk dagelijks 22 van de 24 uur geslapen.
En nog ben ik hier niet volledig van hersteld. Het zal misschien nog wel een jaar, of zelfs jaren, duren, voor ik enigszins in de richting kom van de energie en conditie die ik ooit had.
Moet er niet aan denken dat ik nu zelfs maar een kwart of een 10e van wat ik voorheen allemaal deed, weer op zou moeten pakken. Ik heb weer energie genoeg iedere dag, maar nog lang niet de puf om meer te doen dan 1 activiteit per dag. Dus, door de week werken, 's avonds thuis, op de bank, of vroeg onder de wol. En in het weekend overdag rustig aan en 's avonds afspreken met vriendinnen ofzo. Maar meer komt er echt nog niet uit.
Ben sinds van de week weer heeeel rustig aan begonnen met fitnessen. Niet meer dan 1 a 2 keer per week, 10 minuten steppen, 10 minuten op de cross-trainer. En dan nog luister ik eerder naar m'n lichaam, en ga ik liever een dag of week niet, dan dat ik straks weer te veel ineens ga doen.
Pfffff. Zoals je hoort, zal het uiteindelijke vollledige herstel een lange termijnszaak gaan worden. Maar ik mag echt niet klagen. Er zijn mensen bij die 1 tot zelfs 2 jaar thuis zitten voor ze weer terug kunnen gaan werken. Lijkt me vreselijk.
Ik ben weer lekker aan de slag, terug bij m'n oude baas, onder nieuwe voorwaarden en na hele goede afspraken gemaakt te hebben. En het gaat super tot nu toe ! Het onderlinge contact is weer hersteld, en voelt vertrouwd en goed, zoals het voorheen altijd geweest is.
Ook mijn baas heeft veel geleerd van mijn burnout, net als ik, dus we waken er nu met z'n 2en voor, om te zorgen dat het nooit meer tot zo iets kan komen. En tot nu toe worden alle afspraken zelfs tot ver boven mijn verwachting nagekomen, dus ik zie de toekomst op m'n oude stekkie zeker heel rooskleurig in.
En dan straks m'n huisje.. M'n droomhuisje, speciaal voor mij gemaakt :D
Het enige wat dan nog ontbreekt is een maatje, een partner, iemand om al dit geluk mee te mogen delen. Ach... wie weet ! Dat kan nog sneller gaan dan je zou denken. Wie weet wat ik opeens zomaar tegen het lijf loop ergens :) Ha ha ha...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten